Ένα Digital Product Passport μπορεί να φαίνεται απλό από την πλευρά του καταναλωτή. Σκανάρει ένα QR code, ανοίγει μια σελίδα και βλέπει περισσότερες πληροφορίες για το προϊόν.
Για την επιχείρηση, όμως, το δύσκολο μέρος βρίσκεται πριν από το scan.
Κάποιος πρέπει να γνωρίζει ποιο ακριβώς προϊόν αντιστοιχεί στο passport, ποια δεδομένα είναι σωστά, από πού προήλθαν, ποιος έχει δικαίωμα να τα ενημερώσει και πώς θα παραμείνουν διαθέσιμα σε όλη τη διάρκεια ζωής του προϊόντος.
Γι’ αυτό το Digital Product Passport (DPP) δεν είναι απλώς ένα νέο compliance field ή ένα QR code πάνω στη συσκευασία. Είναι μια νέα απαίτηση πάνω στην ήδη περίπλοκη υποδομή product data μιας επιχείρησης.
Και όσο περισσότερα προϊόντα, suppliers και αγορές διαχειρίζεται ένας οργανισμός, τόσο περισσότερο το DPP μετατρέπεται από «ένα ακόμη project» σε ζήτημα operations και data architecture.
Το DPP Registry είναι μόνο ένα μέρος του συστήματος
Από τις 20 Ιουλίου 2026 λειτουργεί ήδη το ευρωπαϊκό Digital Product Passport Registry, μαζί με testing environment για τις επιχειρήσεις. Το Registry λειτουργεί ως κεντρικό index των DPPs και αποθηκεύει unique identifiers, registration information και high-level metadata. Τα πλήρη δεδομένα του passport, όμως, παραμένουν αποκεντρωμένα και υπό την ευθύνη των οικονομικών φορέων ή των σχετικών DPP service providers.
Αυτό είναι κρίσιμο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δημιουργεί μία τεράστια κεντρική βάση όπου κάθε εταιρεία απλώς ανεβάζει ολόκληρο το product record της. Το Registry λειτουργεί περισσότερο ως ασφαλής μηχανισμός καταχώρισης και εντοπισμού.
Η επιχείρηση εξακολουθεί να χρειάζεται δικά της συστήματα για να δημιουργεί, να φιλοξενεί, να ενημερώνει και να διατηρεί τα δεδομένα.
Άρα το πραγματικό DPP project δεν ξεκινά από το QR code.
Ξεκινά από το πού βρίσκονται τα δεδομένα.
Τα product data σπάνια βρίσκονται σε ένα μόνο σύστημα
Εδώ αρχίζει η πραγματική πολυπλοκότητα.
Οι πληροφορίες ενός προϊόντος μπορεί σήμερα να βρίσκονται διασκορπισμένες σε ERP, PIM, PLM, supplier portals, logistics systems, sustainability databases, service platforms και απλά spreadsheets.
Το marketing μπορεί να γνωρίζει το commercial description. Το procurement γνωρίζει τον supplier. Το service department γνωρίζει τα ανταλλακτικά. Η sustainability ομάδα μπορεί να έχει διαφορετικά δεδομένα για υλικά ή περιβαλλοντικές επιδόσεις.
Το Digital Product Passport αναγκάζει την επιχείρηση να απαντήσει σε ένα πολύ απλό αλλά δύσκολο ερώτημα:
Ποια είναι η αξιόπιστη πηγή για κάθε πληροφορία του προϊόντος;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι οι οικονομικοί φορείς που εμπίπτουν στις σχετικές υποχρεώσεις πρέπει να συγκεντρώνουν τα απαιτούμενα product data, να δημιουργούν και να καταχωρίζουν το DPP και να διασφαλίζουν ότι οι πληροφορίες παραμένουν ακριβείς κατά τη διάρκεια του lifecycle.
Αυτό δεν είναι απλώς documentation.
Είναι data governance.
Το πρόβλημα μεγαλώνει όταν μπαίνουν οι suppliers
Πολλά από τα δεδομένα που απαιτούνται για ένα προϊόν δεν δημιουργούνται από την εταιρεία που το πουλά.
Μπορεί να προέρχονται από supplier πρώτων υλών, component manufacturer, contract manufacturer ή άλλον κρίκο της αλυσίδας.
Και αυτό σημαίνει ότι η ποιότητα του DPP εξαρτάται και από την ποιότητα των δεδομένων που έρχονται από τρίτους.
Αν ένας supplier αλλάξει υλικό, εργοστάσιο ή component, η πληροφορία πρέπει να μπορεί να φτάσει σωστά μέχρι το product record. Αν τα δεδομένα παραδίδονται με διαφορετικά formats, διαφορετικούς κωδικούς ή μέσω spreadsheets που ενημερώνονται χειροκίνητα, η πολυπλοκότητα μεγαλώνει γρήγορα.
Το Digital Product Passport μετατρέπει έτσι ένα μέρος του supplier management σε data integration problem.
Τα unique identifiers είναι θεμέλιο, όχι λεπτομέρεια
Κάθε DPP πρέπει να συνδέεται με ένα persistent unique product identifier, ενώ ανάλογα με την περίπτωση μπορούν επίσης να χρησιμοποιούνται unique operator identifiers και unique facility identifiers. Ο ESPR απαιτεί οι σχετικοί identifiers και data carriers να βασίζονται σε αναγνωρισμένα standards ώστε να διασφαλίζεται interoperability και traceability στην αλυσίδα αξίας.
Αυτό έχει πρακτική σημασία.
Δεν αρκεί μια επιχείρηση να ξέρει ότι διαθέτει ένα προϊόν με ένα συγκεκριμένο εμπορικό όνομα.
Πρέπει να υπάρχει σταθερή σύνδεση ανάμεσα στο φυσικό προϊόν, στο ψηφιακό passport και στα συστήματα που διαχειρίζονται τα δεδομένα του.
Και ανάλογα με τις product-specific απαιτήσεις, το DPP μπορεί να χρειάζεται να υπάρχει σε model, batch ή item level.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Ένα passport ανά μοντέλο είναι πολύ διαφορετικό operational challenge από ένα passport ανά μεμονωμένο προϊόν.
Το API γίνεται βασικό κομμάτι της διαδικασίας
Η Επιτροπή επιτρέπει την καταχώριση στο DPP Registry είτε μέσω secure user interface είτε μέσω API, ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν να ενσωματώσουν τη διαδικασία στα υπάρχοντα πληροφοριακά τους συστήματα.
Για μικρό αριθμό προϊόντων, μια manual διαδικασία μπορεί να είναι διαχειρίσιμη.
Για χιλιάδες SKUs, batches ή individual items, δεν είναι.
Η registration process πρέπει να συνδεθεί με product master data, unique identifiers και lifecycle events με τρόπο όσο γίνεται πιο αυτοματοποιημένο.
Εδώ το DPP περνά καθαρά από το compliance στο enterprise integration.
Η επιχείρηση πρέπει να συντηρεί το passport και μετά την πώληση
Ένα ακόμη συχνό λάθος είναι να αντιμετωπίζεται το DPP σαν κάτι που δημιουργείται μία φορά και μετά τελειώνει.
Ο ESPR προβλέπει ότι τα δεδομένα πρέπει να είναι accurate, complete and up to date, ενώ οι οικονομικοί φορείς έχουν ευθύνη να διατηρούν την πληροφορία σωστή στη διάρκεια ζωής του προϊόντος.
Αυτό δημιουργεί νέα operational questions.
Τι γίνεται αν αλλάξει supplier;
Τι γίνεται αν προστεθεί νέο ανταλλακτικό;
Αν αλλάξουν repair instructions;
Αν ένα product batch έχει διαφορετικά characteristics από προηγούμενο;
Αν το προϊόν παραμένει στην αγορά για χρόνια;
Το passport παύει να είναι ένα static record.
Γίνεται lifecycle record.
Ακόμη και η παύση λειτουργίας μιας εταιρείας έχει προβλεφθεί
Η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δείχνει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζεται η μακροχρόνια διαθεσιμότητα των δεδομένων.
Ο ESPR προβλέπει ότι το DPP πρέπει να παραμένει διαθέσιμο για το χρονικό διάστημα που ορίζεται στις σχετικές delegated acts, ακόμη και σε περίπτωση insolvency, liquidation ή παύσης δραστηριότητας του οικονομικού φορέα. Προβλέπεται επίσης backup copy μέσω ανεξάρτητου Digital Product Passport service provider.
Αυτό σημαίνει ότι το DPP δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ένα ακόμη microsite που μπορεί να εξαφανιστεί όταν αλλάξει vendor.
Η διατήρηση της πληροφορίας αποτελεί μέρος του ίδιου του design του συστήματος.
Τα access rights κάνουν το σύστημα πιο σύνθετο
Δεν θα βλέπουν απαραίτητα όλοι οι χρήστες τα ίδια δεδομένα.
Ο ESPR προβλέπει πρόσβαση σε διαφορετικούς stakeholders — όπως καταναλωτές, manufacturers, distributors, repairers, refurbishers, recyclers, market surveillance και customs authorities — ανάλογα με τα access rights που ορίζονται για κάθε product group.
Άρα η επιχείρηση δεν διαχειρίζεται μόνο ποια δεδομένα υπάρχουν.
Πρέπει να διαχειρίζεται και ποιος επιτρέπεται να τα βλέπει ή να τα αλλάζει.
Κάποια στοιχεία μπορεί να είναι consumer-facing, άλλα να αφορούν μόνο authorities ή επαγγελματίες της αλυσίδας.
Αυτό μετατρέπει το DPP και σε permissions architecture.
Το Registry μπορεί να συνδεθεί και με customs
Η υποδομή δεν αφορά μόνο την ενημέρωση των καταναλωτών.
Το DPP Registry έχει σχεδιαστεί ώστε να υποστηρίζει και enforcement. Οι τελωνειακές αρχές μπορούν να ελέγχουν ηλεκτρονικά αν ένα εισαγόμενο προϊόν διαθέτει έγκυρα καταχωρισμένο passport και αν έχουν δοθεί τα απαιτούμενα στοιχεία πριν από την κυκλοφορία του στην αγορά.
Για επιχειρήσεις που εισάγουν προϊόντα στην ΕΕ, αυτό αλλάζει τη σημασία του DPP.
Ένα λάθος δεν σημαίνει μόνο ότι ο καταναλωτής μπορεί να δει ελλιπή στοιχεία.
Μπορεί να συνδεθεί με market access και customs processes.
Εκεί το Digital Product Passport γίνεται ξεκάθαρα business-critical infrastructure.
Οι online marketplaces μπαίνουν επίσης στην εξίσωση
Η Επιτροπή αναφέρει ότι όταν προϊόντα πωλούνται μέσω distance selling, τα online marketplaces πρέπει να μπορούν να κάνουν το DPP προσβάσιμο στον καταναλωτή.
Ο ESPR προβλέπει επίσης ότι ο οικονομικός φορέας πρέπει να παρέχει σε dealers και marketplaces digital copy του data carrier ή του unique product identifier, ώστε ο υποψήφιος αγοραστής να μπορεί να έχει πρόσβαση στο DPP ακόμη και όταν δεν βλέπει το φυσικό προϊόν.
Αυτό σημαίνει ότι η πληροφορία πρέπει να ταξιδεύει όχι μόνο εσωτερικά στην επιχείρηση αλλά και προς external sales channels.
Το DPP επομένως προστίθεται σε μια ήδη δύσκολη πραγματικότητα: διαφορετικά marketplaces, feeds, APIs, product catalogues και requirements.
Η interoperability είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα
Ένα σύστημα που λειτουργεί μόνο μέσα σε ένα proprietary software stack δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει την ευρωπαϊκή αγορά.
Γι’ αυτό η αρχιτεκτονική του DPP βασίζεται στην interoperability.
Τον Ιούλιο του 2026 είχαν ήδη δημοσιευθεί έξι από τα οκτώ harmonised standards που καλύπτουν μεταξύ άλλων unique identifiers, interoperability, data carriers, APIs, data exchange protocols και data storage.
Ο ESPR προβλέπει επίσης end-to-end interoperability σε technical, semantic και organisational επίπεδο.
Με απλά λόγια, το challenge δεν είναι μόνο να μπορούν δύο συστήματα να ανταλλάσσουν αρχεία.
Πρέπει να καταλαβαίνουν και τι σημαίνουν τα δεδομένα που ανταλλάσσουν.
Από πού αρχίζει μια επιχείρηση;
Για τις επιχειρήσεις, ίσως η πιο λογική αρχή δεν είναι να αγοράσουν αμέσως ένα DPP platform.
Είναι να χαρτογραφήσουν την υπάρχουσα κατάσταση.
Ποια προϊόντα μπορεί να επηρεαστούν πρώτα;
Πού βρίσκονται σήμερα τα σχετικά δεδομένα;
Ποια προέρχονται από suppliers;
Υπάρχει consistent product identification;
Ποιο σύστημα θεωρείται source of truth;
Ποιος έχει ευθύνη να ενημερώνει την πληροφορία;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συστήνει στους economic operators να αρχίσουν να προετοιμάζονται καθώς οι απαιτήσεις εισάγονται προοδευτικά. Μετά την υιοθέτηση των σχετικών ESPR delegated acts προβλέπεται περίοδος μετάβασης τουλάχιστον 18 μηνών, όμως το μέγεθος του data project μπορεί να απαιτήσει σημαντική προεργασία.
Δεν θα επηρεαστούν όλες οι κατηγορίες ταυτόχρονα
Η εφαρμογή του DPP γίνεται σταδιακά.
Το πρώτο ESPR Working Plan τοποθετεί στις προτεραιότητες το iron and steel από το 2026, textiles, tyres και aluminium το 2027, furniture το 2028 και mattresses και ICT products το 2029, ενώ διαφορετικές υποχρεώσεις μπορούν να προκύπτουν και από άλλη ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Παράλληλα, από 18 Φεβρουαρίου 2027 το battery passport γίνεται υποχρεωτικό για συγκεκριμένες κατηγορίες μπαταριών.
Άρα δεν υπάρχει ένας κοινός countdown για κάθε εταιρεία.
Υπάρχει όμως ένα σαφές μήνυμα: η υποδομή χτίζεται ήδη.
Το marketing βλέπει το αποτέλεσμα, τα operations βλέπουν το σύστημα
Στο ήδη δημοσιευμένο άρθρο του Targeted.gr, «Το προϊόν αποκτά ψηφιακό διαβατήριο: Τι σημαίνει το Digital Product Passport για το marketing», το DPP εξετάζεται ως νέο information layer στο customer journey.
Από την πλευρά του marketing, το ενδιαφέρον βρίσκεται στο τι μπορεί να δει και να συγκρίνει ο πελάτης.
Από την πλευρά των operations, το πρόβλημα προηγείται.
Για να μπορεί ένας καταναλωτής να δει αξιόπιστες πληροφορίες, η επιχείρηση πρέπει πρώτα να τις έχει συγκεντρώσει, ελέγξει, συνδέσει με το σωστό product identifier και διατηρήσει ενημερωμένες.
Η εμπειρία του πελάτη είναι η επιφάνεια.
Η υποδομή βρίσκεται από κάτω.
Το DPP είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του κόστους της πολυπλοκότητας
Η εικόνα αυτή ταιριάζει και με ένα ευρύτερο επιχειρηματικό ζήτημα που εξετάζει το Market Insiders: όσο μεγαλώνει ένας οργανισμός, τόσο περισσότερα systems, processes και handoffs πρέπει να λειτουργούν συντονισμένα.
Το Digital Product Passport μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη διαφάνεια και καλύτερη ανταλλαγή δεδομένων, αλλά για να λειτουργήσει χρειάζεται integration ανάμεσα σε κομμάτια της επιχείρησης που συχνά δεν έχουν σχεδιαστεί για να συνεργάζονται στενά.
Product teams, procurement, compliance, IT, sustainability, suppliers, logistics και marketplaces μπορεί να χρειαστεί να συνδεθούν μέσα στην ίδια πληροφοριακή αλυσίδα.
Αυτό είναι το πραγματικό operational challenge.
Όχι το QR code.
Το DPP μπορεί τελικά να βελτιώσει και την ίδια την επιχείρηση
Η υποχρέωση να οργανωθούν καλύτερα τα product data δεν είναι απαραίτητα μόνο κόστος.
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι το DPP μπορεί να υποστηρίξει καλύτερη supply-chain transparency, αποτελεσματικότερη ανταλλαγή δεδομένων, compliance και νέες δυνατότητες στην circular economy.
Μια επιχείρηση που ξέρει με μεγαλύτερη ακρίβεια ποια υλικά χρησιμοποιεί, ποιος supplier παρέχει τι, ποια components αλλάζουν και ποια δεδομένα αντιστοιχούν σε κάθε προϊόν μπορεί να αξιοποιήσει αυτή τη γνώση και πέρα από τη ρυθμιστική συμμόρφωση.
Το compliance project μπορεί έτσι να λειτουργήσει και σαν data–cleanup project.
Και ίσως εκεί βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά οφέλη.
Από την υποδομή στην πραγματική εμπειρία του χρήστη
Όσο περίπλοκο κι αν είναι το σύστημα από πίσω, ο τελικός χρήστης πιθανότατα θα συναντήσει κάτι πολύ απλούστερο: ένα data carrier πάνω στο προϊόν ή στη συσκευασία και μια ψηφιακή σελίδα με πληροφορίες.
Εκεί όμως εμφανίζονται νέα πρακτικά ερωτήματα.
Τι ακριβώς θα βλέπει ο χρήστης;
Θα είναι πάντα QR code;
Θα βλέπει τα ίδια δεδομένα σε κάθε κατηγορία προϊόντος;
Θα μπορεί να συγκρίνει δύο προϊόντα;
Το επόμενο άρθρο του Techrow.gr, «Digital Product Passport: Τι θα βλέπεις όταν σκανάρεις ένα προϊόν», θα κλείσει το cluster από αυτή την πλευρά: όχι από το infrastructure της επιχείρησης, αλλά από την πραγματική εμπειρία του καταναλωτή.
Το πραγματικό project είναι η πληροφορία πίσω από το προϊόν
Το Digital Product Passport κάνει κάτι που μέχρι σήμερα ήταν αρκετά εύκολο να αγνοηθεί: μετατρέπει το ιστορικό και τα δεδομένα ενός προϊόντος σε μέρος της ψηφιακής του ταυτότητας.
Και αυτό αναγκάζει τις επιχειρήσεις να κοιτάξουν πολύ βαθύτερα από το front end.
Πρέπει να γνωρίζουν ποιο είναι το προϊόν, ποιος το παρήγαγε, ποια δεδομένα το συνοδεύουν, ποιος τα ενημερώνει, πού αποθηκεύονται και πώς θα παραμένουν διαθέσιμα όσο χρειάζεται.
Το QR code μπορεί να είναι αυτό που θα δει ο καταναλωτής.
Η πραγματική επένδυση, όμως, βρίσκεται στα systems, standards και processes που κάνουν τις πληροφορίες πίσω από αυτό αξιόπιστες.
Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)
Τι είναι το DPP Registry;
Είναι η ευρωπαϊκή υποδομή καταχώρισης των Digital Product Passports. Αποθηκεύει unique identifiers, registration data και high-level metadata, ενώ τα πλήρη δεδομένα των passports παραμένουν σε αποκεντρωμένη υποδομή.
Πρέπει οι επιχειρήσεις να ανεβάζουν όλα τα product data στο Registry;
Όχι. Το Registry λειτουργεί κυρίως ως κεντρικό index. Το πλήρες DPP παραμένει υπό την ευθύνη του οικονομικού φορέα ή σχετικού service provider, εκτός από συγκεκριμένα στοιχεία που μπορεί να απαιτεί η νομοθεσία να αποθηκεύονται και στο Registry.
Μπορεί η καταχώριση να γίνεται αυτόματα;
Ναι. Το Registry υποστηρίζει τόσο secure user interface όσο και API, ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν να ενσωματώσουν τη διαδικασία στα υπάρχοντα συστήματά τους.
Ποιος έχει την ευθύνη για την ακρίβεια των δεδομένων;
Η βασική ευθύνη ανήκει στον economic operator που τοποθετεί το προϊόν στην αγορά και πρέπει να διασφαλίζει ότι τα απαιτούμενα δεδομένα παραμένουν ακριβή κατά τη διάρκεια του lifecycle.
Θα χρειάζονται DPP και τα εισαγόμενα προϊόντα;
Ναι, όταν εμπίπτουν στις σχετικές υποχρεώσεις. Το DPP Registry έχει σχεδιαστεί ώστε να υποστηρίζει και customs verification για προϊόντα που εισέρχονται στην ευρωπαϊκή αγορά.
Τι ρόλο έχουν οι suppliers;
Πολλά από τα δεδομένα ενός DPP μπορεί να προέρχονται από διαφορετικούς κρίκους της supply chain. Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις χρειάζονται αξιόπιστους μηχανισμούς συλλογής και ενημέρωσης πληροφοριών από suppliers και partners.
Είναι το DPP απλώς ένα QR code;
Όχι. Το QR code μπορεί να λειτουργεί ως data carrier, αλλά πίσω του υπάρχει ευρύτερη αρχιτεκτονική με unique identifiers, product data, access rights, registry, standards και APIs.
Πότε πρέπει να αρχίσουν να προετοιμάζονται οι επιχειρήσεις;
Η εφαρμογή γίνεται σταδιακά ανά product group. Η Επιτροπή συνιστά έγκαιρη προετοιμασία και προβλέπει τουλάχιστον 18 μήνες transition period μετά την υιοθέτηση των σχετικών ESPR delegated acts.