Ο οδικός χάρτης της ακροδεξιάς στην Ευρώπη – Σε ποιες χώρες καλπάζει
Καθώς πλησιάζουμε στις ευρωεκλογές, η ανησυχία όλων είναι ότι αυτά τα κόμματα θα συνασπιστούν για να φτιάξουν μία ισχυρή ομάδα στο ευρωκοινοβούλιο. Η προσπάθεια – που ξεκίνησε πριν από χρόνια – να μείνουν οι ακραίες δυνάμεις εκτός των κυβερνήσεων στην Ευρώπη έχει και επίσημα τελειώσει. Και, φυσικά, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του το Politico, η μάχη χάθηκε… Για δεκαετίες, τα πολιτικά κόμματα κάθε είδους ένωναν τις δυνάμεις τους για να κρατήσουν τους σκληρούς ακροδεξιούς έξω από τα κέντρα εξουσίας. Σήμερα, η στρατηγική αυτή έχει καταρρεύσει, καθώς οι λαϊκιστές και οι εθνικιστές αυξάνουν τις δυνάμεις τους σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο. Έξι ευρωπαϊκές χώρες – Ιταλία, Φινλανδία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Κροατία και Τσεχία – έχουν ακροδεξιά κόμματα μέσα στις κυβερνήσεις τους. Στη Σουηδία, η επιβίωση της κυβέρνησης εξαρτάται από τη στήριξη και την ψήφο εμπιστοσύνης των εθνικιστών, Σουηδών Δημοκρατών, που αποτελούν και τη δεύτερη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα. Στην Ολλανδία, ο αντι-Ισλαμιστής, Γκέερτ Βίλντερς, βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας, καθώς έχει ήδη επιτύχει μία ιστορική συμφωνία για τα δεδομένα της χώρας για σχηματισμό κυβέρνησης με τις δυνάμεις της κεντροδεξιάς. Την ίδια ώρα, τα σκληρά ακροδεξιά κόμματα είναι κυρίαρχα στις δημοσκοπήσεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στη Γαλλία, το κόμμα της Μαρίν Λεπέν φαίνεται να ξεπερνά το 30% έχοντας μεγάλη διαφορά από το δεύτερο κόμμα, που είναι το κόμμα του Προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Politico, η Εναλλακτική για τη Γερμανία, το ακροδεξιό AfD δηλαδή, ένα κόμμα το οποίο παρακολουθεί η αστυνομία για τις ακραίες απόψεις του πλησιάζει τα ποσοστά των Σοσιαλδημοκρατών. Καθώς πλησιάζουμε στις ευρωεκλογές, η ανησυχία όλων είναι ότι αυτά τα κόμματα θα συνασπιστούν για να φτιάξουν μία ισχυρή ομάδα στο ευρωκοινοβούλιο – αν βέβαια καταφέρουν να διατηρήσουν την ενότητά τους. Στα παραπάνω, πρέπει να προστεθεί η κυριαρχία των Αδελφών της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία, το Πολωνικό Κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης, καθώς και η ομάδα του ID, που περιλαμβάνει τη Λεπέν – παλαιότερα είχε ενταχθεί εκεί και η εναλλακτική για τη Γερμανία, όμως εκδιώχθηκε πριν από μερικές ημέρες, εξαιτίας σκανδάλων. Πηγή: economistas.gr
Authentic Brands: Αποκτά την Champion για $1,2 δισεκατομμύρια
Οι εταιρείες HanesBrand και Authentic Brands κατέληξαν σε συμφωνία για την εξαγορά του αθλητικού brand Champion, με το ποσό της συναλλαγής να αναμένεται να ανέλθει στα 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Η HanesBrands ανακοίνωσε ότι η αξία της συμφωνίας μπορεί να αυξηθεί έως τα 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια, εάν επιτευχθούν συγκεκριμένοι στόχοι, προσθέτοντας 300 εκατομμύρια δολάρια στο αρχικό ποσό. Η εταιρεία εκτιμά πως θα αποκομίσει καθαρά έσοδα ύψους $900 εκατομμυρίων από αυτή τη συμφωνία. Η εξαγορά της Champion θα επιτρέψει στην Authentic Brands να εισέλθει στον ταχύτατα αναπτυσσόμενο κλάδο των αθλητικών ειδών. Σημειώνεται πως η εταιρεία διαθέτει ήδη ένα ευρύ φάσμα εμπορικών σημάτων ένδυσης, όπως τα Aeropostale, Eddie Bauer, Forever 21 και Ted Baker. Η συμφωνία αναμένεται να υλοποιηθεί το δεύτερο εξάμηνο του 2024. Μετά την ολοκλήρωση, η HanesBrands θα προσφέρει μεταβατικές υπηρεσίες για την Champion, διαχειριζόμενη την επιχείρηση σε επιλεγμένες περιοχές.
Αποικιοκρατία και δουλεία: Η Δύση αντιμέτωπη με το ένοχο παρελθόν της
Οι αξιώσεις αφρικανικών κρατών για επανορθώσεις από την πρώην αποικιοκρατική Δύση παίρνουν «φωτιά» Ρεπορτάζ: Μαργαρίτα Βεργολιά «Η συγγνώμη είναι το εύκολο μέρος», δήλωσε προ ημερών ο Πορτογάλος πρόεδρος, Μαρσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα. Αναφερόταν στις πάλαι ποτέ «μαύρες» σελίδες του μακρινού παρελθόντος της χώρας του, όταν ήταν ακόμη μια μεγάλη ναυτική και αποικιοκρατική δύναμη. «Πρέπει να πληρώσουμε το κόστος», τόνισε, για εγκλήματα τα οποία διαπράχθηκαν κατά την εποχής της αποικιοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου του διατλαντικού δουλεμπορίου. Η δήλωση έπεσε σαν βόμβα, όχι μόνο στην Λισαβόνα, αλλά και σε πολλές πρωτεύουσες της Ευρώπης. Όμως το γεγονός ότι το θέμα έθιξε δημόσια ο αρχηγός του κράτους της Πορτογαλίας -μιας ημιπροεδρικής δημοκρατίας, που από την εποχή της αποικιοκρατίας έχει «κληρονομήσει» την ευθύνη για σχεδόν το ήμισυ των Αφρικανών που έπεσαν θύματα του δουλεμπορίου- έχει ξεχωριστή βαρύτητα. Για περισσότερο από τέσσερις αιώνες, τουλάχιστον 12,5 εκατομμύρια άνθρωποι απήχθησαν από την Αφρική, φορτώθηκαν ως «εμπόρευμα» κυρίως σε ευρωπαϊκά πλοία, μεταφέρθηκαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις πατρίδες τους και πουλήθηκαν ως δούλοι. Οι περισσότεροι δούλεψαν σε φυτείες στην αμερικανική ήπειρο, πληρώνοντας με το αίμα και τις ζωές τους την ανάπτυξη των δυναστών τους. Στο όνομα της δικαιοσύνης, οι απόγονοι των μεν εγείρουν πλέον αξιώσεις αποζημιώσεων. Στο πλαίσιο της γεωπολιτικής, οι απόγονοι των δε αρκούνται σε δηλώσεις μεταμέλειας. Όμως αυτές αποδεικνύονται λίγες ή και υποκριτικές σε έναν κόσμο που αλλάζει. Τελευταίο στο χορό των αξιώσεων, το αφρικανικό νησιωτικό κράτος Σάο Τομέ και Πρίνσιπε ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει από την Πορτογαλία επανορθώσεις. Η νέα δεξιά κυβέρνηση της Λισαβόνας έσπευσε να κλείσει το κεφάλαιο, ανακοινώνοντας ότι δεν προβλέπεται «καμία συγκεριμένη διαδικασία ή πρόγραμμα ενεργειών». «Όταν όμως είναι σωστό να ζητήσουμε συγγνώμη», προσέθεσε, «θα το πράξουμε»… Όμως οι εξελίξεις πλέον τρέχουν. Η Δανία έγινε η πρώτη χώρα που απαγόρευσε επίσημα τη δουλεμπορία το 1792 με συνέπεια να ακολουθήσουν η Βρετανία και οι ΗΠΑ λίγα χρόνια αργότερα. (Photo: Wikimedia Commons/Gustavo La Rotta Amaya) Στο επίκεντρο οι επανορθώσειςΗ ιδέα της καταβολής επανορθώσεων για το διατλαντικό δουλεμπόριο προωθείται σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένων προσπαθειών για τη δημιουργία ειδικού δικαστηρίου για το θέμα. Έλαβε νέα ώθηση από τα μέσα Απριλίου, με την ολοκλήρωση της τρίτης συνόδου του Μόνιμου Φόρουμ του ΟΗΕ για τους Ανθρώπους Αφρικανικής Καταγωγής (PFPAD). Κοινό αίτημα ήταν πρόσθετη χρηματοδότηση για αποζημιώσεις. Κύριοι αποδέκτες είναι οι πρώην αποικιοκρατικές χώρες της Ευρώπης και οι ΗΠΑ. Καλούνται να αναγνωρίσουν επισήμως ότι μεγάλο μέρος του πλούτου και της ανάπτυξής τους στηρίχτηκε σε εγκλήματα σε βάρος αφρικανικών κρατών και τις πλάτες ελεύθερων ανθρώπων που μετέτρεψαν σε δούλους. Σε περσινή κοινή δήλωση με την Κοινότητα Χωρών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής (CELAC), η ΕΕ αναγνώρισε πρώτη φορά το δουλεμπόριο ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Στα τέλη του 2023, μια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πρότεινε τη δημιουργία ενός μόνιμου φόρουμ για την εξέταση «μέτρων αποκαταστατικής δικαιοσύνης». Όμως οι επόμενες κινήσεις παραμένουν ασαφείς, για ένα μελανό κεφάλαιο της ιστορίας που δεν επιβαρύνει συλλογικά τους «27». Στην πρόσφατη σύνοδο PFPAD, που έγινε στη Γενεύη, μια ομάδα ΜΚΟ πρότεινε για τη δημιουργία ανεξάρτητης επιτροπής για τη διερεύνηση του ζητήματος των γαλλικών αποζημιώσεων στην πολύπαθη Αϊτή. Αφορούν στο γνωστό ως «χρέος ανεξαρτησίας» της χώρας της Καραϊβικής, που άρχισε να καταβάλει το 1825 στο Παρίσι. Μέχρι την ολοκλήρωση των πληρωμών, το 1947, υπολογίζεται ότι έφτασαν τα 21 δισεκατομμύρια σε ονομαστική αξία, απομυζώντας την οικονομία της ανεξάρτητης Αϊτής, με αντάλλαγμα τη διπλωματική αναγνώρισή της. Θεωρήθηκαν τότε ως αποζημίωση για τις ζημίες που υπέστη η Γαλλία από την πρώτη επιτυχημένη εξέγερση των σκλάβων παγκοσμίως. Αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα των ανοιχτών διεκδικήσεων. Στο «κάδρο» πλέον μπαίνει η προοπτική δημιουργίας ενός ειδικού δικαστηρίου για το θέμα των επανορθώσεων από την εποχή της αποικιοκρατίας. Πλέον, η υποστήριξη του αιτήματος κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, κυρίως σε κράτη Αφρικής και της Καραϊβικής. Σιδερένιες αλυσίδες ποδιών στην προθήκη του Μουσείου Σκλαβιάς, στη Σενεγάλη (REUTERS/Finbarr O’Reilly/File Photo) Μια «συγγνώμη» δεν αρκείΣτο θέμα των αποζημιώσεων «πρέπει επιτέλους να περάσουμε σε μια νέα εποχή», τόνισε ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Φόλκερ Τουρκ. «Οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν δράση και να επιδείξουν πραγματική ηγεσία με γνήσιες δεσμεύσεις για την ταχεία μετάβαση από τα λόγια στη δράση που θα αντιμετωπίσει επαρκώς τα λάθη του παρελθόντος». Προς το παρόν οι περισσότερες που έχουν κάνει ένα πρώτο βήμα προς αναγνώριση των ιστορικών ευθυνών, αρκούνται στη συγγνώμη. Η Δανία ζήτησε συγγνώμη από την Γκάνα το 2018, δύο αιώνες αφότου σταμάτησε την αποίκησή της. Η Γαλλία έχει αναγνωρίσει με νόμο τη δουλεία ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Οι βασιλείς του Βελγίου και του Ηνωμένου Βασιλείου, Φίλιππος και Κάρολος Γ’ έχουν εκφράσει «βαθιά λύπη» για τις πρακτικές των προγόνων τους, χωρίς αναγνώριση ενοχής του στέμματος. Πιο πρόσφατα, ο βασιλιάς Γουλιέλμος Αλέξανδρος της Ολλανδίας ζήτησε «συγγνώμη», παραπέμποντας σε ανεξάρτητη έρευνα για τη διερεύνηση «τυχόν άμεσου ρόλου» της ολλανδικής μοναρχίας στο υπερατλαντικό δουλεμπόριο. Τα συμπεράσματα δεν αναμένονται πριν από τα τέλη του 2025. Η Γερμανία έχει επίσης ζητήσει συγγνώμη για τη σφαγή μελών των φυλών Χερέρο και Νάμα στη Ναμίμπια, αναγνωρίζοντάς την ως γενοκτονία. Έπειτα από χρόνια σκληρών διαπραγματεύσεων, ανακοίνωσε τη διάθεση 1,1 δισεκατομμυρίων ευρώ στην αφρικανική ώρα, όχι όμως ως επανόρθωση, αλλά ως «χρηματική βοήθεια» σε βάθος 30ετιας. Στις δε ΗΠΑ, την εξαίρεση κάνει η προοδευτική Καλιφόρνια. Ειδική ομάδα που συγκροτήθηκε στη δυτική αμερικανική πολιτεία πρότεινε την καταβολή αποζημίωσης ύψους 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων σε απογόνους πρώην σκλάβων. Μόλις πρόσφατα, η Επιτροπή Δικαιοσύνης της Γερουσίας της Καλιφόρνιας ενέκρινε τη σύσταση υπηρεσίας για τον καθορισμό των δικαιούχων. Υπάρχουν ωστόσο έντονες αντιδράσεις, καθώς το συνολικό ύψος των αποζημιώσεων υπολογίζεται ότι μπορεί να φτάσει τα 800 δισεκατομμύρια δολάρια, την ώρα που ο ετήσιος προϋπολογισμός της «Χρυσής Πολιτείας» δεν είναι ούτε τα μισά. * Κεντρική photo: Wikimedia Commons/Antoine Taveneaux Πηγή: ot.gr
IATA: Πάνω από 1 τρισ. δολάρια τα κέρδη των αεροπορικών εταιρειών φέτος – Πόσο αυξάνονται τα εισιτήρια
Η Διεθνής Ενωση Αεροπορικών Μεταφορών (IATA) προβλέπει ότι ο αριθμός των ταξιδιωτών θα φτάσει φέτος στο ρεκό των 5 δισεκατομμυρίων Έσοδα μεγαλύτερα από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια περιμένουν ότι θα έχουν φέτος οι παγκόσμιες αεροπορικές εταιρείες, οι οποίες βλέπουν τους ταξιδιώτες να φτάνουν στον αριθμό ρεκόρ των 5 δισεκατομμυρίων. Αυτό ανακοινώθηκε στη γενική συνέλευση της Διεθνούς Ενωσης Αεροπορικών Μεταφορών (IATA), η επίσης, εκτιμά ότι τα καθαρά κέρδη του 2024, θα ανέλθουν σε 30,5 δισεκατομμύρια δολάρια, έναντι 27,4 δισ. το 2023, αναβαθμίζοντας την προηγούμενη πρόβλεψη για 25,7 δισ. δολάρια. Η εκτόξευση έρχεται μόλις τέσσερα χρόνια αφότου ο κλάδος κατέρρευσε με ζημία 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2020 ως αποτέλεσμα της πανδημίας. «Το περιβάλλον είναι καλύτερο από ό,τι περιμέναμε, ιδιαίτερα στην Ασία», δήλωσε στο Reuters ο γενικός διευθυντής Willie Walsh στο περιθώριο της συνάντησης των 300 και πλέον μελών της IATA, που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 80% της παγκόσμιας εναέριας κυκλοφορίας. Ωστόσο, η αεροπορική βιομηχανία προειδοποίησε ότι η ικανότητά της να εξυπηρετήσει μια ισχυρή ανάκαμψη της ταξιδιωτικής ζήτησης παρεμποδίζεται από τη διακοπή των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, που επηρεάζει και τον αεροπορικό στόλο. Οι αποδόσεις επιβατών – ή το μέσο ποσό που πληρώνει ένας επιβάτης για να πετάξει ένα μίλι, δηλαδή τα εισιτήρια – αναμένεται να ενισχυθούν κατά 3,2% σε σύγκριση με το 2023, σύμφωνα με την IATA. Αυτό κατά ένα μέρος αποδίδεται στο γεγονός ότι η αύξηση της χωρητικότητας είναι περιορισμένη, αυξάνοντας τους μέσους ναύλους. Αντίθετα, οι αποδόσεις από μεταφορές φορτίων αναμένεται να μειωθούν κατά 17,5% το 2024, καθώς οι αγορές ναύλων επιστρέφουν σε κανονικά πρότυπα μετά την εκτόξευσή τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ο κλάδος έχει υψηλό πάγιο κόστος και κανονισμούς που αποθαρρύνουν τις περισσότερες διασυνοριακές συγχωνεύσεις, πράγμα που σημαίνει ότι παραμένει κατακερματισμένος. «Το περιθώριο παραμένει πολύ μικρό· εξακολουθούμε να εξετάζουμε ένα περιθώριο λίγο περισσότερο από 3%, πολύ λιγότερο από αυτό που πρέπει να έχει ο κλάδος» είπε ο Walsh. Πηγή: ot.gr
Χαμντί Ουλουκάγια: Από το ελληνικό γιαούρτι στην μπύρα – Η νέα επένδυση του Τούρκου δισεκατομμυριούχου
Ο Ουλουκάγια περιέγραψε την απόφασή του να αγοράσει την ζυθοποίια στο Σαν Φρανσίσκο ως στοίχημα τόσο για την αναζωογόνηση της εταιρείας όσο και της πόλης της Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας γιαουρτιού Xαμντί Ουλουκάγια αγόρασε την Anchor Brewing με έδρα το Σαν Φρανσίσκο για ένα άγνωστο, για την ώρα, ποσό, σύμφωνα με το Bloomberg. Ο Ουλουκάγια, ο γεννημένος στην Τουρκία ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Chobani, απέκτησε την ζυθοποιία και τις εγκαταστάσεις 2,2 στρεμμάτων (0,9 εκταρίων) στην ανατολική πλευρά της πόλης μέσω του οικογενειακού του γραφείου, Shepherd Futures. Η 127χρονη ζυθοποιία, γνωστή για τη λάγκερ Anchor Steam, έπαψε να λειτουργεί τον Ιούλιο. Ο ιδιοκτήτης του εκείνη την εποχή, η ιαπωνική Sapporo Holdings Ltd., ανέφερε ως λόγο τη μείωση των πωλήσεων, γεγονός που σόκαρε τους «ακολούθους» της ζυθοποιίας. Στοίχημα αναζωογόνησηςΟ Ουλουκάγια περιέγραψε την απόφασή του ως στοίχημα τόσο για την αναζωογόνηση της εταιρείας όσο και της πόλης της. «Και οι δύο βιώνουν τη μαγεία της αναγέννησης», δήλωσε ο 52χρονος Ουλουκάγια σε δήλωσή του την Παρασκευή ανακοινώνοντας την εξαγορά. “Το Σαν Φρανσίσκο βρίσκεται στην καρδιά της Anchor Brewing και η Anchor ενσαρκώνει τόσα πολλά από αυτά που κάνουν αυτή την πόλη μεγάλη”. Ο δισεκατομμυριούχος ίδρυσε την Chobani πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Είχε μεταναστεύσει πρόσφατα από την Τουρκία και εντυπωσιάστηκε από το περιορισμένο και χαμηλής ποιότητας γιαούρτι που διατίθεται στα περισσότερα καταστήματα των ΗΠΑ. Χρησιμοποίησε ένα δάνειο Διοίκησης Μικρών Επιχειρήσεων για να ιδρύσει το Chobani, του οποίου το όνομα είναι εμπνευσμένο από την τουρκική λέξη για τον βοσκό. Δεν είναι η πρώτη επιδρομή του Ουλουκάγια πέρα από τα γαλακτοκομικά προϊόντα: Απέκτησε σημαντικό μερίδιο στην εταιρεία καφέ La Colombe με έδρα τη Φιλαδέλφεια το 2015. Η Chobani, η οποία πουλά επίσης κρέμες καφέ και γάλα βρώμης, αγόρασε ολόκληρη την εταιρεία πέρυσι για 900 εκατομμύρια δολάρια. Πλούτισε πουλώντας ελληνικό γιαούρτιΝέο εγχειρίδιο για τους CEO γράφει ο Μr Chobani ή κατά κόσμον Χαμντί Ουλουκάγια. Ο Τούρκος επιχειρηματίας που έχει αποκτήσει αμύθητα πλούτη πουλώντας… ελληνικό γιαούρτι στο εξωτερικό. Ο ιδιοκτήτης της Chobani ξεκίνησε από από ένα αγροτόσπιτο της Τουρκίας. Κανείς δεν φανταζόταν ότι θα βρισκόταν στην κορυφή της παγκόσμιας επιχειρηματικής σκηνής. Μεγάλωσε στο κτήμα του πατέρα του που ήταν γεμάτο αγελάδες και μετανάστευσε από την Τουρκία στις ΗΠΑ σε ηλικία 22 ετών. Chobani: «Πάγωσε» από τον Nasdaq ο Τούρκος που το παίζει Έλληνας με τα γιαούρτια Όνειρό του ήταν να μάθει αγγλικά και να σπουδάσει σε μία σχολή επιχειρηματικών σπουδών. Μια αγγελία φέρνει… αλλαγέςΗ μεγάλη αλλαγή στη ζωή του, ήρθε όταν, μία μέρα τυχαία, διάβασε μία αγγελία. Ό ίδιος περιγράφει: «Μια κρύα μέρα του Ιανουαρίου του 2005, πήρα μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής μου. Ήμουν στο δρόμο και προσπαθούσα να βρω αυτό το παλιό εργοστάσιο. Μια ημέρα πριν έλαβα μήνυμα στο email που έλεγε ότι είναι προς πώληση μονάδα γιαούρτιου. Το εργοστάσιο ήταν τόσο παλιό, που οι ιδιοκτήτες νόμιζαν ότι δεν άξιζε τίποτα. Όταν μπήκα αυτό που έβλεπα ήταν οι άνθρωποι. 55 τον αριθμό. Η μόνη δουλειά ήταν να διαλύσουν και να το κλείσουν για πάντα. Αυτό που με στεναχώρησε περισσότερο εκείνη τη στιγμή, ήταν ότι αυτό δεν ήταν απλά ένα παλιό εργοστάσιο. Αλλά μια χρονομηχανή. Ένα μέρος όπου οι άνθρωποι έφτιαξαν τη ζωή τους, αλλά τώρα έκλεινε. Και η εταιρεία όχι μόνο εγκατέλειπε το γιαούρτι αλλά εγκατέλειπε αυτούς, λες και δεν ήταν αρκετά καλοί. Ήμουν τόσο θυμωμένος που ο CEO που ήταν τόσο μακριά, έβλεπε τα λογιστικά στοιχεία και έκλεινε το εργοστάσιο. Τα spreadsheets είναι τεμπέλικα. Δεν λένε για τους ανθρώπους, δεν σου λένε για τις κοινότητες. Αλλά δυστυχώς σήμερα πολλές επιχειρηματικές αποφάσεις λαμβάνονται σήμερα, με βάση τα λογιστικά στοιχεία. Μέχρι τον Αύγουστο του 2005 είχα τα κλειδιά του εργοστασίου. Το πρώτο που έκανα ήταν να προσλάβω 4 από τους 55 ανθρώπους. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι, τι θα μου έλεγαν εάν τους έλεγα ότι σε δυο χρόνια θα αρχίζαμε την παραγωγή γιαουρτιού, που δεν έχουν ξαναδεί οι Αμερικανοί και δεν έχουν γευτεί ποτέ πριν. Θα είναι πεντανόστιμο, και φυσικό. Και θα ξανά προσλάβουμε και τους 55 υπαλλήλους ή τους περισσότερους από αυτούς και μετά άλλους 100 και μετά άλλους 1000. Εάν τους έλεγα βλέπετε αυτή την πόλη εκεί; Για κάθε έναν προσλαμβάνουμε άλλες 10 θέσεις εργασίας θα ανοίγουν στην τόπο. Η πόλη θα ξαναζωντανέψει. Σε αυτούς τους ίδιους ανθρώπους που εγκατέλειπαν, ήταν αυτοί που το ξαναέφτιαξαν 100 φορές καλύτερο». Πηγή: ot.gr
Politico: Γιατί δεν υπάρχει ενιαία αγορά για Coca Cola και Nutella – Οι διαφορές στις τιμές
Έως και 70% ακριβότερο πωλείται ένα μπουκάλι Coca Cola στην Ολλανδία απ’ ότι στην Γερμανία, λέει η υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας Στην απόκλιση στις τιμές πώλησης ίδιων προϊόντων σε διαφορετικές αγορές εστίασε το Politico, τονίζοντας πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ότι υπάρχει ενιαία αγορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αφορμή αποτέλεσε το γεγονός ότι οι Ολλανδοί πληρώνουν 70% περισσότερο από τους Γερμανούς για ένα μπουκάλι Coca-Cola. H Ολλανδή υπουργός Οικονομίας Μίκι Αντριάανσενς βλέπει ότι οι Ολλανδοί πρέπει να ξοδεύουν περισσότερα από τους Γερμανούς γείτονές τους για κορυφαίες μάρκες για προϊόντα επάλειψης σοκολάτας και παγωτό. «Βλέπουμε μερικές φορές όσον αφορά την Coca-Cola ότι στη Γερμανία το προϊόν είναι κατά 1 ευρώ φθηνότερο από ό,τι στην Ολλανδία, που είναι πολλά χρήματα», δήλωσε στο Politico σε συνέντευξή της την περασμένη εβδομάδα. Έρευνα του ολλανδικού υπουργείου Οικονομίας διαπίστωσε πράγματι πως πέρυσι ένα μπουκάλι Coca-Cola του 1 λίτρου κοστίζει 1,08 ευρώ στη Γερμανία και 1,83 ευρώ στις Κάτω Χώρες. Ένα βαζάκι Nutella κοστίζει 2,79 ευρώ για τους Γερμανούς αγοραστές και 3,02 ευρώ για τους Ολλανδούς. Ένα κουτί παγωτά Magnum κοστίζει 3,73 ευρώ στη Γερμανία και 5,22 ευρώ στις Κάτω Χώρες. Είναι μόνο οι Ολλανδοί;Κι όμως, όχι. Ο πρωθυπουργός της Τσεχίας Petr Fiala ανέβασε ένα βιντεάκι στο X πέρυσι όπου συνέκρινε την τιμή των 1,49 ευρώ στη Γερμανία για ένα μπουκάλι Coca-Cola 1,5 λίτρου με την τιμή των 1,33 ευρώ στην Τσεχία για ένα μικρότερο δοχείο του 1 λίτρου. Η Nutella κόστιζε 4,58 ευρώ για 750 γραμμάρια στη Γερμανία και 6,87 ευρώ για 600 γραμμάρια στην Τσεχία. «Από την άποψη των καταναλωτών, αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει σε μια ενιαία αγορά», δήλωσε η Βανέσα Τέρνερ της ευρωπαϊκής οργάνωσης καταναλωτών BEUC. «Τα μέλη μας ανησυχούν πολύ για τις τιμές των τροφίμων, ιδίως σε περιόδους κρίσης του κόστους ζωής». Δεν είναι εύκολο να υπάρξει ενιαία αγορά τροφίμων όταν υπάρχουν μεγάλες διαφορές στα εισοδήματα σε ολόκληρη την ΕΕ. Οι Βούλγαροι, οι Σλοβάκοι και οι Ρουμάνοι έχουν μόλις το ένα τρίτο του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος των κατοίκων του πλούσιου Λουξεμβούργου. Τα προϊόντα πωλούνται συχνά φθηνότερα στις φτωχότερες χώρες, και μέχρι πρόσφατα οι χώρες αυτές έπαιρναν επίσης λιγότερα: μικρότερες συσκευασίες ή χειρότερη ποιότητα, ένα ζήτημα για το οποίο οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης διαμαρτυρήθηκαν έντονα την τελευταία δεκαετία, κερδίζοντας τη δράση της ΕΕ κατά των τροφίμων «διπλής ποιότητας». Οι τιμές των τροφίμων είναι τώρα ξανά στο μενού μετά τις απότομες αυξήσεις στον απόηχο της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και τις ανησυχίες για τον «πληθωρισμό της απληστίας», όπου οι αυξήσεις των τιμών ξεπερνούσαν τον πληθωρισμό ή παρέμεναν υψηλές ακόμη και όταν το υποκείμενο κόστος μειωνόταν. Η Μίκι Αντριάανσενς βλέπει ένα διαφορετικό χάσμα σε όλη την Ευρώπη, όπου οι τιμές των τροφίμων είναι χαμηλότερες σε μεγαλύτερες χώρες με μεγαλύτερες αγορές που μπορούν να υποστηρίξουν αρκετές αλυσίδες τροφίμων που μειώνουν το κόστος – όπως οι γερμανικές Lidl και Aldi ή οι γαλλικέ Carrefour και Auchan. «Βλέπουμε ότι, ειδικά όταν εξετάζουμε τις μεγαλύτερες χώρες όπως η Γερμανία ή η Γαλλία, ότι χώρες όπως οι Κάτω Χώρες, οι μικρότερες χώρες, έχουμε μειονέκτημα όσον αφορά ορισμένα προϊόντα», δήλωσε στο Politico. Παράλληλο εμπόριοΟ αγώνας για τα τρόφιμα μετατοπίζεται τώρα στην ενιαία αγορά για τα τρόφιμα που πωλούνται σε επίπεδο χονδρικής, ή πώς οι κατασκευαστές σκοπεύουν τα προϊόντα που πωλούνται σε μια χώρα να παραμείνουν στη χώρα αυτή. Στόχος τους μπορεί να είναι να εμποδίσουν τους λιανοπωλητές τροφίμων να αγοράζουν προϊόντα εκεί όπου είναι φθηνότερα για να τα μεταπωλήσουν σε πλουσιότερες χώρες, όπου οι μάρκες θα μπορούσαν να τα χρεώνουν ακριβότερα. Αυτό ονομάζεται παράλληλο εμπόριο. Στους κατασκευαστές δεν αρέσει και μπορεί να το αποτρέψουν χρησιμοποιώντας ετικέτες που κατευθύνουν ένα προϊόν για ορισμένες χώρες αλλά όχι για άλλες ή για όλες ή χρησιμοποιώντας διαφορετικά μεγέθη συσκευασίας για κάθε αγορά. Τα εμπόδια μπορούν επίσης να πάρουν τη μορφή ενός ευγενικού email που ανακατευθύνει έναν καταναλωτή σε στο τοπικό υποκατάστημα στη χώρα του που έχει διαφορετικό τιμοκατάλογο. Η Αντριάανσενς επισημαίνει πως τα ολλανδικά σούπερ μάρκετ περιορίζονται να αγοράζουν από ορισμένους χονδρέμπορους και δεν μπορούν να αγοράζουν από φθηνότερους προμηθευτές στη Γερμανία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αναφερθεί στα οφέλη του παράλληλου εμπορίου, συμπεριλαμβανομένων των εξοικονομήσεων έως και 14 δισεκατομμυρίων ευρώ για τους καταναλωτές. Οι αρχές επιβολής του ανταγωνισμού έχουν πατάξει κραυγαλέα παραδείγματα – όπως επιβάλλοντας πρόστιμα στη βελγική ζυθοποιία AB InBev επειδή εμπόδισε την πώληση φθηνότερης ολλανδικής μπύρας στο Βέλγιο και στη Mondelēz επειδή παρεμπόδισε τις πωλήσεις σοκολάτας, μπισκότων και καφέ. Ο ρόλος της ΕΕΗ Ολλανδή υπουργός Οικονομίας θέλει να προχωρήσει περαιτέρω με μια «απαγόρευση των διακρίσεων στην ΕΕ» για το εμπόριο μεταξύ επιχειρήσεων, η οποία θα αντιμετώπιζε τέτοιους εδαφικούς περιορισμούς στην προσφορά, δήλωσε. Η Αντριάανσενς έλαβε την υποστήριξη οκτώ άλλων χωρών σε μια συνάντηση την περασμένη εβδομάδα για νέους κανόνες που θα εμποδίζουν τους εμπόρους και τους πωλητές να εμποδίζουν τα σούπερ μάρκετ να προμηθεύονται αγαθά από εκεί που είναι φθηνότερα. Η Επιτροπή υποσχέθηκε μια διερευνητική αποστολή για να δει τι μπορεί να γίνει. Ωστόσο, η Επίτροπος Ανταγωνισμού Margrethe Vestager δήλωσε στους υπουργούς ότι «το θέμα του εδαφικού περιορισμού της προσφοράς είναι αμφιλεγόμενο». «Οι λιανοπωλητές από τη μία πλευρά και οι διεθνείς προμηθευτές επώνυμων προϊόντων από την άλλη δεν προσεγγίζουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο», ανέφερε σχετικά η ίδια στο Συμβούλιο Ανταγωνισμού την Παρασκευή. Πράγματι, η European Brands Association δήλωσε ότι η τιμολόγηση δεν είναι απλή και αντικατοπτρίζει τους τοπικούς κανόνες και το κόστος για τη συσκευασία, τη μεταφορά και τους φόρους. Επισημαίνουν επίσης ότι οι έμποροι λιανικής πώλησης είναι τελικά υπεύθυνοι για τον καθορισμό της τιμής που πληρώνουν οι καταναλωτές και απολαμβάνουν την ισχύ στην αγορά που τους επιτρέπει να χρεώνουν ορισμένους πελάτες περισσότερο. «Συνεχίζουν να υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες σε όλες τις χώρες, οι οποίοι θα πρέπει να αξιολογούνται, καθώς και διαφορετικές οικονομικές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών», αναφέρεται σε ανακοίνωση. Και μόνο η αποκάλυψη αυτών των διαφορών και η δημοσίευση των τιμών μπορεί να κάνει τη διαφορά, δήλωσε ο καθηγητής νομικής του University College του Λονδίνου Ιωάννης Λιανός, ο οποίος στο παρελθόν ήταν επικεφαλής της ελληνικής αρχής ανταγωνισμού. «Αυτό αυξάνει το ενδιαφέρον των φορέων χάραξης πολιτικής, καθώς οι καταναλωτές θα είναι πιο ευαισθητοποιημένοι», είπε. «Αλλά
Alphabet: Η Άνα Ασκενάζι αναλαμβάνει καθήκοντα CFO
Η μέχρι τώρα CFO της Eli Lilly, Άνατ Ασκενάζι, αναλαμβάνει το ρόλο της Οικονομικής Διευθύντριας στην Alphabet, ξεκινώντας από τις 31 Ιουλίου. Η Ασκενάζι είχε μια επαγγελματική πορεία διάρκειας 23 ετών στον χώρο της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Σε ανακοίνωση του, ο Sundar Pichai υπογραμμίζει ότι: “είμαστε πολύ χαρούμενοι που βρήκαμε έναν τόσο ισχυρό οικονομικό διευθυντή, με ιστορικό στρατηγικής εστίασης σε μακροπρόθεσμες επενδύσεις για να τροφοδοτήσουμε την καινοτομία και την ανάπτυξη”. Η Ασκενάζι έγινε μέλος της Eli Lilly το 2001, ενώ από το 2021 έχει τη θέση της Chief Financial Officer. Θα συνεχίσει να είναι μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της φαρμακευτικής εταιρείας μέχρι να αποχωρήσει. Προηγουμένως, εκτέλεσε τα καθήκοντα του CFO σε πολλούς παγκόσμιους επιχειρηματικούς τομείς της εταιρείας, συνεισφέροντας στη διαχείριση των έσοδων από φάρμακα απώλειας βάρους και διαβήτη της Eli Lilly. Να σημειωθεί ότι η υπάρχουσα CFO, Ρουθ Ποράτ, θα αναλάβει νέο ρόλο ως πρόεδρος και επικεφαλής των επενδύσεων. Η αναδιάταξη της ηγεσίας είναι προ των πυλών εδώ και αρκετό καιρό. Η Google είχε ανακοινώσει για πρώτη φορά το 2023 ότι η Ποράτ θα παραιτηθεί, και από τότε έχει ξεκινήσει μια διαδικασία αναζήτησης.
Nvidia: Η αξία της ξεπέρασε τα $3 τρισεκατομμύρια
H χρηματιστηριακή αξία της Nvidia ξεπέρασε, τα $3 τρισεκατομμύρια, επιβεβαιώνοντας έτσι την ασταμάτητη άνοδό της. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, η μετοχή του τεχνολογικού κολοσσού σημείωσε άνοδο 4%, φτάνοντας τα 1.219 δολάρια και ξεπερνώντας στιγμιαία σε αξία την Apple. Αξίζει να σημειωθεί ότι η μετοχή έχει καταγράψει αύξηση 3.224% τα τελευταία πέντε χρόνια. Η Nvidia είναι η τρίτη εταιρεία που φτάνει πάνω από τα 3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε αξία, μετά την Apple που το επιτυγχάνει πρώτη τον Ιανουάριο του 2022 και τη Microsoft που ακολουθεί τον φετινό Ιανουάριο. Η Nvidia, που ιδρύθηκε το 1993, έφτασε τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια τον Φεβρουάριο και μόλις σε τρεις μήνες κατάφερε να ξεπεράσει τα 3 τρισεκατομμύρια.
Γαλλία: Όλο και περισσότεροι νέοι σκέφτονται τη σύνταξη
Έρευνα αποκαλύπτει ότι ένας στους τρεις 20άρηδες βάζει στην άκρη κάτι για τα γεράματά του Ρεπορτάζ: Αλέξανδρος Καψύλης Λέγεται ότι οι νέοι θεωρούν εαυτούς άτρωτους και αιώνιους. Ότι δεν σκέπτονται ότι τα χρόνια περνούν, ότι κάποτε μοιραία θα μεγαλώσουν και θα αρρωστήσουν (στα 64,8 χρόνια του βίου τους, σύμφωνα με τις σημερινές στατιστικές). Ότι δεν περνά από το μυαλό των 20άρηδων ότι όταν γεράσουν ίσως αδυνατούν να εργαστούν για να κερδίσουν τη ζωή τους. Και όμως: ένας στους τρεις Γάλλους από 18 έως 24 ετών έχει ξεκινήσει ήδη να βάζει κάτι στην άκρη για τα γεράματά του! Δεν είναι όλοι οι νέοι «στον κόσμο τους». Αυτό δείχνει η τελευταία έρευνα Insurance Barometer που διεξήγαγε στη Γαλλία η εταιρεία BPCE για λογαριασμό του περιοδικού «L’Observateur», αποκαλύπτοντας ότι ένας στους δύο Γάλλους εργαζόμενους (το 48% για την ακρίβεια), ανησυχεί για το βιοτικό του επίπεδο κατά τη συνταξιοδότηση και βάζει γι’ αυτό τακτικά χρήματα στην άκρη. Αυτά ισχύουν στη Γαλλία, αλλά υποθέτει κανείς ότι λίγο ως πολύ και στην υπόλοιπη Ευρώπη ισχύουν ανάλογα, διότι ανάλογες είναι οι προσλαμβάνουσες και ανάλογα τα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα για όλους τους Ευρωπαίους. Εντύπωση προκαλεί, όπως σημειώνουν ο «Observateur» και η εφημερίδα «Le Figaro» που επίσης αναλύει την έρευνα, ότι τα ποσοστά των νέων που ανησυχούν για το μελλοντικό οικονομικό και κοινωνικό τους status αυξάνονται διαρκώς. Η διαπιστωμένη αποδυνάμωση του κράτους πρόνοιας στην Ευρώπη και ολόκληρο το δυτικό κόσμο και επίσης η ορατή φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης και δη των μεγαλύτερων ηλικιών τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν αυξήσει την ανησυχία των νέων για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τη συνταξιοδότηση. Έτσι, στο αντιπροσωπευτικό δείγμα των 2.000 ατόμων που συμμετείχαν στην έρευνα της BPCE, το 46% των νέων από 25 έως 35 ετών αποταμιεύει συστηματικά για τα γεράματά του. Ακόμα και στη χαμηλότερη ηλικιακή ομάδα από 18 έως 24 ετών το αντίστοιχο ποσοστό έχει φθάσει στο 37%, αυξανόμενο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες κάθε έτος τα τελευταία χρόνια. Αγχωτικό μέλλονΣε γενικές γραμμές οι εργαζόμενοι έως την ηλικία των 40 ετών εξακολουθούν να αποταμιεύουν για να χρηματοδοτήσουν κομβικές και ακριβές αγορές στη ζωή τους, όπως είναι η αγορά μιας πρώτης κατοικίας, ενός εξοχικού ή και ενός αυτοκινήτου. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ωστόσο, και κυρίως μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2009, οι Γάλλοι φαίνεται να ανησυχούν όλο και περισσότερο για το ύψος της σύνταξης που τους περιμένει όταν φτάσει ο χρόνος να αποσυρθούν από τον εργασιακό βίο. Κάτι που πιστεύουν ότι θα συμβεί στα 62 χρόνια τους, καθώς με τις μαζικές κινητοποιήσεις τους ακύρωσαν τα σχέδια του Εμανουέλ Μακρόν να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης. Ακύρωσαν τα σχέδια του σημερινού προέδρου και της σημερινής κυβέρνησης, αλλά μάλλον ανέβαλαν την προοπτική αυτή για αργότερα… Εν πάση περιπτώσει, η έρευνα έδειξε ότι σε ποσοστό 43% οι Γάλλοι εργαζόμενοι (νέοι και μεσήλικες) ανησυχούν μήπως χάσουν την οικονομική δυνατότητα να «ζουν σωστά», ενώ σε ποσοστό 37% φοβούνται μήπως δεν καταφέρουν τα επόμενα χρόνια να παραμείνουν «οικονομικά ανεξάρτητοι». «Τα άγχη αυτά είναι η αιτία όλο και περισσότεροι Γάλλοι να επενδύουν στο συνταξιοδοτικό αποταμιευτικό πρόγραμμα (PER), που εγκαινιάστηκε το 2019 στη χώρα με στόχο να δημιουργούν οι εργαζόμενοι ένα μελλοντικό πρόσθετο εισόδημα», όπως γράφει ο «Figaro». «Τα κεφάλαια των επενδύσεων αυτών μπορούν να αποδεσμευτούν μόνο στο τέλος της επαγγελματικής τους ζωής», εξηγεί η εφημερίδα. Ανεπαρκή εισοδήματαΑν οι νέοι ανησυχούν για τα γηρατειά τους, αυτό οφείλεται στην υποψία (έως και βεβαιότητα) ότι το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων θα βαίνει επιδεινούμενο. «Σίγουρα, αν συγκρίνουμε το μέσο βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων με το σύνολο του πληθυσμού, εμφανίζεται ελαφρώς υψηλότερο, καθώς σε καθένα συνταξιούχο αντιστοιχούσαν μηνιαίως 2.132 ευρώ το 2019, έναντι 2.099 ευρώ που ήταν ο μέσος μισθός των εργαζομένων», γράφει ο «Figaro» επικαλούμενος στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας Drees που ελέγχεται από τα «κοινωνικά» υπουργεία. Όμως, σύμφωνα πάντα με την Drees, ο πληθωρισμός που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια έχει ήδη αρχίσει να ροκανίζει την αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων, παρά τις αυξήσεις στις συντάξεις. «Η αγοραστική δύναμη των συνταξιούχων μειώνεται κατά 1,3% ετησίως μετά το 2020 σε αποπληθωρισμένα ευρώ, λαμβανομένων υπόψη των ανατιμήσεων των αγαθών και των υπηρεσιών κατά 2,8% και την αναπροσαρμογή των συντάξεων το 2022, η οποία δεν καλύπτει τη διαφορά», επισημαίνει η Drees. Στη συνειδητοποίηση των νέων Γάλλων για τις δυσκολίες που έρχονται συνέβαλαν πολύ οι συζητήσεις για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που διεξήγαγε η κυβέρνηση και σημαδεύτηκαν από πολυάριθμες διαμαρτυρίες, σημειώνει η γαλλική εφημερίδα. Η όλη πολεμική αποκάλυψε σε πολλούς το δημογραφικό πρόβλημα σε συνδυασμό με τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Ένα πρόβλημα που σημειωτέον είναι πολύ μικρότερο στη Γαλλία συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα και η Ιταλία. Ανεξαρτησία και ταξίδια«Ευτυχώς η συνταξιοδότηση δεν φέρνει μόνο συναισθήματα ανησυχίας», σημειώνουν οι ερευνητές. Πέρα από τις προληπτικές αποταμιεύσεις, πολλοί ερωτηθέντες αποταμιεύουν για να έχουν τη δυνατότητα, όταν συνταξιοδοτηθούν, να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στον εαυτό τους (σε ποσοστό 50%) και στα αγαπημένα τους πρόσωπα (σε ποσοστό 45%). Τέλος, ένα μεγάλο ποσοστό 45% των ερωτηθέντων εργαζομένων σχεδιάζει επίσης να επωφεληθεί κατά τη συνταξιοδότησή του ώστε «να ταξιδέψει στον κόσμο». Είναι κι αυτό ένα κίνητρο για να αρχίσει κανείς να αποταμιεύει από νωρίς. Για τους αποταμιευτές είναι βέβαια κι ένα κίνητρο για να παλεύουν ώστε να μη φτάσει η ώρα αυτή σε ηλικία που ένα «ταξίδι» τους από το σαλόνι στην κουζίνα θα έχει εξελιχθεί σε πραγματική περιπέτεια. Πηγή: ot.gr
Δημογραφικό: Ο κόσμος γερνάει… Το σήμα κινδύνου αναβοσβήνει παντού
Η έννοια της «δημογραφικής μετάβασης» είναι σχεδόν ενός αιώνα παλιά Από το baby boom στο… baby bust. Δηλαδή στη μεγάλη μείωση (κατάρρευση σχεδόν) των γεννήσεων και το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα που έχει φέρει ήδη τεκτονικές αλλαγές στον κόσμο που κατοικούμε. Αυτό αναλύει ο αρθρογράφος των Financial Times, Martin Wolf, αναδεικνύοντας την διαφορετική πραγματικότητα. «Οι άνθρωποι ζουν περισσότερο από ποτέ. Αυτό έχει δημιουργήσει ευκαιρίες και προκλήσεις. Αλλά η «αναβολή» του θανάτου είναι μόνο ένα μέρος της δημογραφικής ιστορίας. Το άλλο είναι η μείωση των γεννήσεων. Ο συνδυασμός των δύο δημιουργεί τεράστιες αλλαγές στον κόσμο που κατοικούμε», αναφέρει χαρακτηριστικά. Η έννοια της «δημογραφικής μετάβασης» είναι σχεδόν ενός αιώνα παλιά. Οι ανθρώπινες κοινωνίες συνήθιζαν να έχουν περίπου σταθερούς πληθυσμούς, με υψηλή θνησιμότητα σε συνδυασμό με υψηλή γονιμότητα. Στην Αγγλία και την Ουαλία τον 18ο και 19ο αιώνα, τα ποσοστά θνησιμότητας μειώθηκαν κατακόρυφα. Αλλά η γονιμότητα ήταν υψηλή. Το αποτέλεσμα ήταν μια πληθυσμιακή έκρηξη, ώσπου, κατέρρευσαν και τα ποσοστά γονιμότητας. Η μεγάλη μετάβασηΚαθώς τα οφέλη της οικονομικής ανάπτυξης και της προόδου στην ιατρική και τη δημόσια υγεία εξαπλώνονται, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου έχει ακολουθήσει μια παρόμοια μετάβαση, αλλά πολύ πιο γρήγορα. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αριθμός των ανθρώπων τετραπλασιάστηκε τα τελευταία εκατό χρόνια, από 2 δισεκατομμύρια σε 8 δισεκατομμύρια. Με τον καιρό, ωστόσο, η γονιμότητα ακολούθησε τη θνησιμότητα. Το αποτέλεσμα ήταν η πτώση των ποσοστών γονιμότητας (γεννήσεις ανά γυναίκα) σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο The Lancet, «Η γονιμότητα μειώνεται παγκοσμίως, με ποσοστά σε περισσότερες από τις μισές χώρες και περιοχές το 2021 κάτω από το επίπεδο αντικατάστασης». Για τον κόσμο συνολικά, το ποσοστό γονιμότητας ήταν 2,3 το 2021, ελάχιστα πάνω από την αντικατάσταση, από 4,7 το 1960. Για τις χώρες υψηλού εισοδήματος το ποσοστό γονιμότητας ήταν μόλις 1,6, από 3 το 1960. Γενικά, οι φτωχές χώρες εξακολουθούν να έχουν υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας από τα πλουσιότερα, αλλά έχουν μειωθεί και εκεί. Τι εξηγεί την κατάρρευση των ποσοστών γονιμότητας;Ένα σημαντικό μέρος της απάντησης στο ερώτημα τι εξηγεί τη μείωση της γονιμότητας είναι η υπέροχη έκπληξη ότι περισσότερα παιδιά επέζησαν από το αναμενόμενο (ή το επιθυμητό). Έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να εφαρμόζουν διάφορες μορφές ελέγχου των γεννήσεων, σε αντίθεση με αυτό που είχε προβλέψει ο Thomas Malthus. Αλλά και η επιθυμία για πολλά παιδιά συρρικνώθηκε απότομα. Αυτό, έχει συμβεί κόντρα ακόμη και των αντιδραστικών ιδεολογιών του φύλου. Στο Ιράν των μουλάδων, για παράδειγμα, το ποσοστό γονιμότητας έχει καταρρεύσει από 6,6 το 1980 σε 1,7 το 2021. Ένας μεγάλος λόγος για αυτή τη μετατόπιση ήταν ότι, για τους γονείς τους, τα παιδιά έχουν περάσει από ένα πολύτιμο παραγωγικό αγαθό σε ένα δαπανηρό καταναλωτικό αγαθό. Όπως υποστήριξε ο αείμνηστος Gary Becker, οι άνθρωποι άρχισαν να επιθυμούν μερικά παιδιά υψηλής ποιότητας (και τόσο καλά μορφωμένα) και όχι πολλά από αυτά. Αυτό συνέβη εν μέρει επειδή αυτός ήταν το είδος του εργάτη που ανταμείβει η οικονομία. Αλλά η εκτεταμένη εκπαίδευση κάνει τα παιδιά ακριβά τόσο σε χρόνο όσο και σε χρήμα. Επιπλέον, η συμμετοχή των γυναικών στην οικονομία αυξήθηκε δραματικά τον 20ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των σταδιοδρομιών υψηλής ειδίκευσης. Αυτό αύξησε το «κόστος ευκαιρίας» της παραγωγής παιδιών, ειδικά για τις μητέρες, τους γονείς που είναι πιο δεσμευμένοι στην γονεϊκότητα. Έτσι, κάνουν παιδιά αργότερα ή και καθόλου. Ο ρόλος της μέριμναςΣτο «The Economics of Fertility: A New Era», μια εξαιρετική έρευνα που δημοσιεύτηκε από το Εθνικό Γραφείο Οικονομικών Ερευνών το 2022, οι συγγραφείς υποστήριξαν ότι όπου η δημόσια παιδική μέριμνα είναι πιο γενναιόδωρη, οι γυναίκες ενθαρρύνονται να συνδυάζουν τη σταδιοδρομία με την απόκτηση παιδιών. Η απουσία τέτοιας βοήθειας, προτείνεται, εξηγεί τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά γονιμότητας σε μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ασίας και της Νότιας Ευρώπης, όπου η υποστήριξη προς τους γονείς είναι περιορισμένη. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πλέον τόσο σαφές: τα ποσοστά γονιμότητας έχουν πέσει πρόσφατα πολύ κάτω από την αντικατάσταση ακόμη και στα σκανδιναβικά κράτη πρόνοιας. Αυτή η παγκόσμια στροφή προς την πολύ χαμηλή γονιμότητα, με εξαίρεση (μέχρι στιγμής) την υποσαχάρια Αφρική, είναι από τα πιο σημαντικά γεγονότα στον κόσμο μας. Ένα συμπέρασμα είναι ότι ο πληθυσμός της Αφρικής προβλέπεται να είναι μεγαλύτερος από αυτόν όλων των σημερινών χωρών υψηλού εισοδήματος, συν την Κίνα έως το 2060. Μια άλλη είναι ότι οι γνωστές πληθυσμιακές πυραμίδες, με τους μεγαλύτερους αριθμούς στις μικρότερες ηλικίες, αντιστρέφονται. Στη Νότια Κορέα, για παράδειγμα, οι άνδρες ηλικίας 50-54 ετών αποτελούν το 4,3% του πληθυσμού, ενώ εκείνοι ηλικίας 0-4 ετών αποτελούν μόλις το 1,5% του πληθυσμού. Παρόμοιες ανατροπές συμβαίνουν και αλλού, κυρίως συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και ακόμη, αν και πιο αργά, στην Ινδία. ΠροκλήσειςΗ εξαιρετικά χαμηλή γονιμότητα είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει τεράστιες προκλήσεις. Το ένα είναι πώς να διατηρηθούν τα συνταξιοδοτικά συστήματα ή τα συστήματα υγείας καθώς ο πληθυσμός σε ηλικία εργασίας συρρικνώνεται απότομα. Μια απάντηση θα είναι πράγματι πολύ μεγαλύτερη επαγγελματική ζωή. Ένα άλλο μπορεί να είναι η μετανάστευση. Αλλά η μετανάστευση που απαιτείται για τη σταθεροποίηση των πληθυσμών σε κοινωνίες χαμηλής, πόσο μάλλον εξαιρετικά χαμηλής γονιμότητας, θα ήταν τεράστια και, ως εκ τούτου, σίγουρα πολιτικά και ακόμη και πρακτικά αδύνατη. Πέρα από αυτά τα ζητήματα, υπάρχει το ερώτημα κατά πόσον η έλλειψη νέων ανθρώπων αναπόφευκτα θα εξαφάνιζε μια οικονομία από την ανάληψη κινδύνων από την οποία εξαρτάται η πρόοδος. Ταυτόχρονα, ένας συρρικνούμενος πληθυσμός μακροπρόθεσμα θα βοηθούσε στην εξισορρόπηση των ανθρώπινων απαιτήσεων με τη φέρουσα ικανότητα του πλανήτη και την υγεία των άλλων ειδών με τα οποία τον μοιραζόμαστε. ΠολιτικέςΤελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, κατά τον Wolf είναι ποιες είναι οι σχετικές πολιτικές. Η ικανότητα των κοινωνιών να αυξάνουν τα ποσοστά γονιμότητας είναι περιορισμένη, ιδίως επειδή θα χρειαστεί να επηρεάσουν τη συμπεριφορά καλά μορφωμένων και επιτυχημένων νεότερων ανθρώπων, κάτι που είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Αλλά οι κοινωνίες έχουν ενδιαφέρον για τα παιδιά, εάν έχουν ένα για το δικό τους μέλλον. Το να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αποκτήσουν τα παιδιά που θέλουν με τρόπους που ταιριάζουν με τα δικά τους σχέδια θα πρέπει να αποτελεί το επίκεντρο της πολιτικής. Είναι σημαντικό, στον σύγχρονο κόσμο, να βοηθήσουμε τους γονείς, ιδιαίτερα τις γυναίκες, να συνδυάσουν τη σταδιοδρομία με τα παιδιά. Φαίνεται ξεκάθαρο ότι πολλοί δεν θα θυσιάσουν την ανεξαρτησία του πρώτου